W poprzednim artykule pisaliśmy o efektywności wykresu z dwiema osiami, natomiast w tym przedstawimy je od strony warsztatu, czyli jak stworzyć wykres z dwiema osiami i jakie możliwości daje nam w tej kwestii Excel 2013?
Na pierwszy rzut oka dodatek PowerPivot oraz Excel są bardzo do siebie podobne. W obu programach występuje możliwość importowania danych, korzystania z różnorakich funkcji, tworzenia relacji i wiele, wiele innych.
Import danych do programu PowerPivot może odbywać się na zasadzie dołączania tabel już istniejących w arkuszach Excela bądź też włączaniu do modelu danych tabel z innych programów. Źródła z których program Excel, jak i program PowerPivot mogą importować dane w znacznej mierze się pokrywają.
Większość modeli danych zawiera dane które są hierarchiczne – mogą to być dane geograficzne (państwo, województwo, powiat, gmina, miejscowość) czy też dane kalendarzowe (lata, miesiące, dni).
Często konieczne jest przedstawienie na jednym wykresie danych o znacznie różnych wartościach dwóch zmiennych bądź mierzonych w różnych jednostkach. W takiej sytuacji jednym z rozwiązań jest zastosowanie wykresu z dwiema pionowymi osiami. Jakich błędów należy uniknąć, tworząc taki wykres?
Wykres bąbelkowy jest wszystkim znany. Spełnia on funkcję wykresu punktowego z dodatkową informacją - wielkością bąbelka, która opisuje kolejną zmienną. Nowością w Excelu 2013 jest możliwość dodawania opisów bąbelków w formie dowolnych kształtów oraz wstawiania dowolnych etykiet z zakresu komórek.
Oś czasu jest nowym typem filtru, który można dodać do tabeli przestawnej lub wykresu przestawnego. Ułatwia ona wyświetlanie danych z różnych okresów i umożliwia znacznie szybszą obsługę niż w przypadku tradycyjnego filtrowania pojedynczych dat.
Tworząc raport należy mieć na uwadze jego przejrzystość. Wizualizacja danych powinna być przedstawiona w jak najprostszy sposób - tak, by niepotrzebnie nie marnować atramentu i nie rozpraszać odbiorcy dodatkowymi ozdobnikami.
Kolumny oraz pola obliczeniowe służą do pozyskania dodatkowych danych. W przypadku kolumny obliczamy indywidualną wartość dla każdego wiersza. W przypadku pól obliczeniowych sprawa ma się nieco inaczej – tam operacje wykonuje się na całych kolumnach bądź tabelach.