William Cleveland i Robert McGill w 1984 przeprowadzili staranne eksperymenty, aby stwierdzić, który rodzaj wykresu, uwzględniając wielorakie atrybuty takie jak długość linii, położenie atrybutu na wspólnej skali czy nachylenie linii – najdokładniej zaprezentuje nam informacje, które chcemy uwydatnić, tworząc dany wykres. Ze swoich badań wywnioskowali, że takim wykresem jest wykres punktowy.
O tym, jak stworzyć wykres z dwiema osiami i jakie nowe możliwości daje w tym zakresie Excel 2013, pisaliśmy już wcześniej. Poddaliśmy dyskusji efektywność tego rodzaju wykresów i zaznaczaliśmy, że bezpieczną alternatywą jest zawsze pozostanie przy 2 wykresach.
O tym, że prezentacja danych w postaci wykresu radarowego nie jest najlepszym pomysłem, pisaliśmy już w artykule o wykresach, których należy unikać. Poniżej omówimy jego główne wady i podpowiemy, czym można go zastąpić.
O przydatności wykresów z osią czasu nie trzeba chyba nikogo przekonywać – są bardzo wygodnym narzędziem do prezentacji rozwoju określonego zjawiska na przestrzeni lat czy miesięcy. Niekiedy jednak wybór opisu osi jest tak niefortunny, że cały wykres staje się nieczytelny.
Jako dzieci uwielbialiśmy nauczycieli, którzy potrafili przekazywać wiedzę w formie ciekawych opowieści. Na studiach słuchaliśmy z zapartym tchem prezentacji okraszonych interesującymi anegdotami i przykładami. Jak wykorzystać w pracy i w życiu codziennym fakt, że jesteśmy bardziej interesujący dla słuchacza, kiedy nasza opowieść wzbudza emocje, wpływa na percepcję, pomaga dokonywać wyborów?
Wybór odpowiedniej skali do prezentowania danych na wykresie jest niezwykle ważny. Niekiedy wybór złej skali uniemożliwia wręcz porównania danych, szczególnie tych, charakteryzujących się wartościami z rozległego przedziału liczbowego – w takim przypadku skorzystanie ze skali liniowej byłoby nieefektywne, osie (x, y bądź obie) musiałaby być tak długie, aby zmieścić wszystkie wartości. Najlepszym rozwiązaniem będzie więc zastosowanie skali logarytmicznej.
Z pewnością spotkaliście się z potrzebą zbudowania zestawienia, pogrupowania, czy podsumowania danych pochodzących z różnych źródeł: z oddzielnych tabel w skoroszycie Excel, z różnych skoroszytów, czy nawet z baz danych programu Access.
Profesor Edward Tufte, znany ze zgłębiania tajemnic wizualizacji danych (lub nieskrytych faktów, na które zwykły człowiek nie zwraca uwagi), w swoich publikacjach stworzył między innymi pojęcia „chartjunk” oraz „lie-factor”.
W poprzednim artykule pisaliśmy o efektywności wykresu z dwiema osiami, natomiast w tym przedstawimy je od strony warsztatu, czyli jak stworzyć wykres z dwiema osiami i jakie możliwości daje nam w tej kwestii Excel 2013?
Często konieczne jest przedstawienie na jednym wykresie danych o znacznie różnych wartościach dwóch zmiennych bądź mierzonych w różnych jednostkach. W takiej sytuacji jednym z rozwiązań jest zastosowanie wykresu z dwiema pionowymi osiami. Jakich błędów należy uniknąć, tworząc taki wykres?
