Pobierz infografikę 25 zasad wizualizacji danych

Jeśli jeszcze nie masz infografiki podsumowującej najważniejsze zasady wizualizacji danych, koniecznie ją pobierz. Na webinarze omawiałem punkt 9, tu opisuję numer 18, ale głównych zasad do przyswojenia jeszcze trochę zostało :-). Wielu analityków stosuje ją jako checklistę dla swoich raportów, a niektórzy powiesili ją nawet nad swoim biurkiem (pozdrawiam gorąco).

Co więcej, w Akademii SkuteczneRaporty.pl do zdobycia są 3 dodatkowe infografiki w ramach 13-godzinnego bezpłatnego kursu Excel oraz 3 kolejne w ramach pakietu kursów Akademia 4w1 66% taniej. Warunkiem ich uzyskania jest odesłanie zadania po kursie.

Legenda wbudowana w wykres liniowy w Excelu

Standardowy wykres liniowy w programie Excel zawiera dodatkową legendę.

Możemy ją usunąć i zrobić trochę miejsca na etykiety.

Następnie do ostatniego punktu każdej serii przypisujemy etykietę danych.

Klikamy ją dwa razy (inaczej nadal formatujemy etykiety dla wszystkich punktów) > prawy przycisk myszy > Formatuj etykietę danych > Etykieta zawiera… Nazwę serii zamiast Wartości.

Etykietę ustawiamy w tym samym kolorze co linię, a proces powtarzamy dla pozostałych serii.

Legenda wbudowana w wykres liniowy w Power BI

Tak wygląda standardowy wykres liniowy w Power BI.

Aktualizacja Power BI z września 2021 wprowadziła dodatkowe opcje formatowania – możemy wyłączyć Legendę i włączyć Etykiet serii.

W opcjach Etykiet serii można dodatkowo włączyć zawijanie tekstu oraz sformatować pojedyncze etykiety, np. ustawiając kolor spójny z linią na wykresie.

Podsumowując, mamy drobną zmianę w Power BI, która pokazuje, że Microsoft coraz bardziej słucha użytkowników, którzy chcą zadbać o każdy detal swoich raportów.

Pobierz plik Excel i Power BI

Tu możesz pobrać wykorzystane przeze mnie pliki Excel i Power BI i poćwiczyć samodzielnie.

1. Nowa wstążka

Pierwsza zmiana widoczna od razu po otworzeniu Power BI Desktop.

Microsoft unowocześnił wstążkę, dodał zakładkę Wstaw, a także przeorganizował wyświetlanie opcji po kliknięciu w Plik. Wstkążka bardzo przypomina teraz tę z Excela – po wybraniu konkretnego obiektu, pojawiają się dodatkowe zakładki. Nie zmieniła Ci się wstążka? Pobierz aktualizację Power BI Desktop, a następnie włącz nową wstążkę klikając Plik > Opcje > Globalne > Funkcje w wersji zapoznawczej > Zaktualizowano wstążkę. Po włączeniu wstążki konieczne będzie zrestartowanie programu.

2. Sortuj po kilku kolumnach

Sortowanie tabel po wielu kolumnach było jedną z najbardziej pożądanych funkcji, do tej pory niedostępnych. Załaduj dane do Power BI, w zakładce Wizualizacje wstaw Tabelę i wciskając Shift zaznaczaj kolumny, po których chcesz sortować tabelę.

Uwaga! Sortowanie działa tylko w tabelach, nie w macierzach.

3. Wykres liniowy z dwiema osiami

Kolejna bardzo wyczekiwana funkcja – możliwość zrobienia wykresu liniowego z dwiema osiami. Przykład: zysk i sprzedaż na jednym wykresie.

Bez drugiej osi trudno zobaczyć dokładne zmiany Zysku, jako że oś jest dostosowana do wartości sprzedaży. Przenieśmy Zysk na oś Y2.

Od razu czytelniej! Ale uwaga! Z wykresu na pierwszy rzut oka wynika, że Zysk jest wyższy niż Sprzedaż – pamiętajcie, by używać dwóch osi z rozwagą.

4. Nowe przeglądanie szczegółowe

Przeglądanie szczegółowe (ang. drill through) stało się właśnie jeszcze łatwiejsze. Dla odświeżenia sobie, co to jest przeglądanie szczegółowe i jak działa zachęcam do przejrzenia artykułu Przeglądanie szczegółowe dla wszystkich filtrów i miar w Power BI. Nowość polega na tym, że można wstawić w raporcie przycisk, który podświetli się, gdy będzie można skorzystać z przeglądania szczegółowego i bezpośrednio przeniesie do karty z dodatkowymi analizami.

Przerobimy raport ze wspomnianego raportu. Wstawiam pusty przycisk Wstaw > Elementy > Przyciski > Puste i wstawiam go poza grafiką jak poniżej.

Po prawej stronie w zakładce Wizualizacje pojawia się wiele opcji dostosowania przycisku: wpisałem tekst przycisku, zmieniłem kontury i kolory. Nowość mieści się w zakładce Akcja. Wybierz Typ > Przeglądanie szczegółowe (wersja zapoznawcza) oraz wskaż w miejscu docelowym zakładkę z raportem, który ma się wyświetlić w przeglądaniu (tu: Drillthrough filter).

Sprawdźmy jak to działa w praktyce! Po wybraniu klienta na wykresie punktowym przycisk podświetla się, co oznacza, że po kliknięciu (trzymając CTRL) można przejść do przeglądania szczegółowego.

5. Łatwiejsza nawigacja między stronami

Jeśli Twój raport miał więcej niż 1 stronę, do tej pory, aby przejść z jednej strony na drugą, trzeba było stworzyć zakładkę i przekierowanie osobnym przyciskiem. Od marca dostępna jest już nowa Akcja, w której można od razu ustawić, do której strony chcemy przejść w następnym kroku.

Więcej nowości

Co cieszy, ostatnie aktualizacje pokrywają się z tym, czego życzy sobie bardzo aktywna społeczność. O wszystkich aktualizacjach możesz przeczytać w artykule na stronie Power BI. Powodzenia!

Poszczególne KPI są prezentowane w postaci kolejnych wierszy listy, co pozwala na umieszczenie ich wielu w takim widoku. Power KPI Matrix ma dla kilka unikalnych cech:

– Wiele wskaźników – Power KPI Matrix pozwala na zaprezentowanie miar czy też nieaddytywnych (niedających się sumować) KPIów, takie jak finansowe, operacyjne, definiujące zachowania klientów, pokazane jako kolejne wiersze na liście.

– Źródła oparte na wierszach – należy powiązać wizualizację z wielkościami w układzie wierszowym, dostosować dane na poziomie Power Query lub stworzyć tabelę w DAX, poniżej preferowany układ danych do prezentacji

– Elastyczność i możliwość dostosowania – możliwość zmiany czcionki, tła, dla każdej komórki, wiersza, kolumny, formatu liczby, precyzji, typów i wyglądu wykresów, wysokości wierszy i kolumn, szerokości itd.

Najważniejsze funkcjonalności Power KPI Matrix

– niestandardowe wykresy przebiegu w czasie – możliwość zaprezentowania danych rzeczywistych, z lub bez docelowych linii, pozwala na użycie takiego samego koloru do statusu KPI by pokazać dotychczasowy postęp w stosunku do zamierzonych celów, dla każdego z punktów wykresu przebiegu w czasie

– wykresy KPI Pop-Out Power – przy kliknięciu dowolnej komórki bez hiperłącza wyświetlany jest wykres KPI do zaprezentowania szczegółów całego trendu

– podlegające poszerzeniu, rozwijane kategorie – pokaż lub ukryj grupy miar poprzez użycie opcji kategorii danych,

Możliwość wyświetlenia również wartości sum pośrednich, przydatne dla kategorii o charakterze addytywnym (pozwalających na agregowanie)

– indywidualne łącza – mogą prowadzić do miar i/lub kategorii , umożliwiając końcowemu użytkownikowi przejście do raportów z danymi szczegółowi czy do treści w Internecie.

– Wskaźniki KPI – możliwość wyboru pośród wielu symboli, by odpowiednio prezentować realizację w stosunku do celów, pozwala na zdefiniowanie progów dla kolorów i symboli, oraz opcjonalnie pozwala na użycie takich samych kolorów dla KPI-ów czy wykresów przebiegu w czasie.

– Kolumny jako wiersze – zaczynając od kolumnowej tabeli danych, zbudowanej z różnych miar oraz kolumn, należy zmapować do indywidualnych miar w pożądanych kolumnach: aktualne, docelowe i warianty w danym wierszu tabeli wyników.

– zmiana rozmiarów wiersza czy kolumny – z łatwością zmieniaj wysokość i szerokość kolumn poprzez klikanie czy opuszczanie obramowanie wiersza/kolumny , podobnie jak dzieje się to w Excel.

– Kolory, czcionki, formaty – zgrubna kontrola nad kolorami tła, kolorami, rozmiarem, stylem czcionki,

– gotowa gama stylów formatowań tabel do wyboru

– aktualny status oraz wartość KPI – wizualizacja zawsze pokazuje najbardziej aktualny status danych oparty na polu „As of Date”, użytkownicy mogą również pracować z minionymi okresami, poprzez zastosowanie oddzielnego filtr/  fragmentatora daty

Przydatna gdy:

– łączymy dashboard z różnymi typami miar lub długą listą KPI-ów w jednej tabeli.

Można automatycznie tworzyć wykresu przebiegu w czasie lub własne, małe wykresu liniowe lub przy naszej pomocy stworzyć własny  wykres z linią bazową dla danych aktualnych. Pozwala na stworzenie hyperlinków  do każdego utworzonego KPIa, pozwala na zgrupowanie KPIów w kategorie czy podkategorie, które mogą być zwijane i rozwijane. Dla każdego z KPIów istnieje możliwość przypisania koloru czy symbolu , utworzenia progów w zależności od których będą one zmieniały kolorystykę itp.

Tablica z KPIami może przyjąć dwa układy: gdzie KPI są prezentowane w układzie kolumnowym lub w kolejnych wierszach.

Pozwala na zmianę formatowania zarówno poszczególnych KPIów jak i też całych wierszy danych.

Jak może wyglądać raport z Power KPI Matrix?

Domyślny widok dla wizualizacji to wierszowy, gdzie w źródle danych każdy KPI znajduję się w przewidzianym dla siebie oddzielnym wierszu. Alternatywą jest widok kolumnowy (column-based KPI), gdzie KPI występują w kolejnych kolumnach lub miarach. Opcję ustawienia znajdziemy na karcie Format > Table > Type > Row-based KPIs.

Jak stworzyć wizualizację typu Power KPI Matrix?

Power KPI Matrix pozwala na wykorzystanie danych w wizualizacji, niezależnie od tego, jak są one umieszczone w danych źródłowych: czy są to oddzielne kolumny z danymi, które bezpośrednio możemy pobrać, czy też dane są rozmieszczone w kolejnych wierszach i należy je zagregować.

Poniżej kolejne ważne aspekty, które należy poznać przed utworzeniem wizualizacji w Power KPI Matrix. Dane mogą być zorientowane kolumnowo lub wierszowo:

– dane zorientowane kolumnowo – każda z miar znajduje się w oddzielnej kolumnie, nazwa miary pobierana jest z nagłówka kolumny

– dane zorientowane wierszowo – różne miary ukryte są w tej samej kolumnie, dane są rozróżniane poprzez oddzielną kolumnę która zawiera nazwy poszczególnych miar

Zdecydowanie dane zorientowane kolumnowo są łatwiejsze do zarządzania dla mniejszej liczby KPIów , z kolei dane zorientowane wierszowo pozwalają na przechowanie większej liczby KPIów oraz na wstępne wybranie podkategorii filtrowania.

Do każdego z typów danych (kolumnowego czy wierszowego) wymagana jest kolumna z Datą , która może być w formie daty, liczby lub tekstu ( oczywiście najbardziej polecany i oczekiwany to format daty).

Ponadto w modelu danych powinna znaleźć się przynajmniej jedna kolumna  lub kolumna kalkulowana z wartościami do zastosowania jako wartość aktualna.

Gdy dane zorientowane są wierszami:

Należy wstawić pole Daty do sekcji Data. Kolumnę w której znajdują się kolejne nazwy miar należy umieścić w polu Row-based Matric Name. Power KPI Matrix automatycznie , w kolumnie znajdzie unikalne nazwy miar, umieszczając je jednocześnie w wierszach. Pole z danymi aktualnymi umieść w części Actual Value. W tym momencie w raporcie Power BI powinna pojawić się pierwsza grafika. Ostatnim krokiem jest dodanie pola z danymi, które do Actual Value będziemy porównywać, do części Target Value. Zaś do sekcji KPI Indicator Index należy dodać pole z wartością KPI.

Gdy dane zorientowane są kolumnowo:

Dwa pierwsze kroki są identyczne: należy umieścić datę w polu Data oraz porównywaną miarę w Actual Value. W tym momencie na wykresie pojawią się liczby. Można dodać  wartość docelową np. budżet do wykresu czy KPI Indicator Index ale wykres się nie pojawi ponieważ konieczne jest zmapowanie różnych metryk oraz powiązanych kolumn z Target Value, KPI Indicator Index, oraz KPI Indicator Value.

Na górze wykresu (po prawej stronie, trzy kropki) należy wybrać opcję >Edytuj. Wówczas po lewej stronie ekranu pojawi się okno Column Mapping, w którym należy wskazać jakie pole danych znajdzie się w każdym z miejsc.

Ustawianie KPI

Dzieje się to bardzo podobnie jak w przypadku wizualizacji Power KPI. Nie ma możliwości ustawienia kolejnych kształtów i kolorów dla wskaźników KPI  zależności od jego wartości np. pokaż czerwoną strzałkę w dół, gdy wartość KPI spadnie poniżej zera. Jednak są dwie drogi by podobne rozwiązanie osiągnąć.

Pierwsze rozwiązanie: umieszczenie kolumny z wartością KPI w modelu danych

Kolumnę z wartością KPI (w modelu danych zorientowanych wierszowo) umieść w części KPI Indicator Index. Dla każdej z wartości przyjmowanych w tej kolumnie (w tym przypadku są to wartości 1,2,3,4,5)  możesz przypisać kształt i kolor wskaźnika KPI. Pamiętaj, że maksymalna liczba wskaźników do opisania to 5. Opcje sformatowania KPI Indicator znajdziesz w części Format.

Druga metoda: Dodanie miary

Gdy posiadam jedynie kolumnę z wartością aktualną oraz docelową lub bazującą na nich miarę, należy dodać miarę, która wylicza % różnicę pomiędzy dwoma tymi danymi (w modelu z danymi zorientowanymi wierszowo). Następnie konieczne jest zbudowanie kolejnej miary „KPI Index”, która kolejnym poziomom % różnicy (z poprzedniego wyliczenia) będzie przydzielała wartość 1,2,3. Np.

% różnica < – 0.5 przypisz 3

% różnica < 0,5 przypisz 2

% różnica >=0,5 przypisz 1

Oczywiście wszystkie powyższe założenia należy obudować o formuły DAX. W kolejnym kroku należy umieścić kolumnę KPI Index w polu KPI Indicator Index i odpowiednio sformatować (przypisać kształt i kolor grafiki) dla każdej z wartości w kolumnie KPI Index (czyli dla 1,2,3).

Umieszczanie hiperłączy na wizualizacji

Opcja ta daje możliwości interakcji użytkownika z raportem, po kliknięciu na wybrany element pozwala przenieść go do innego, wcześniej przygotowanego raportu czy też pokazać szczegółowe informacje dotyczące danego KPI.

Aby takie linki utworzyć należy umieścić je w oddzielnej tabeli , gdzie będzie podana w jednej kolumnie dokładna nazwa miary zaś w drugiej właściwy link (url). Dla danych zorientowanych kolumnowo należy zarówno w tabeli z linkami jak i z danymi dodać kolumnę z ID. W tabeli linków ID powinno być unikalne , rozpoczynające się od 1. Następie w tabeli z danymi rzeczywistymi należy złączyć odpowiednie wiersze z linkami. W nowej kolumnie należy dodać ID linku dla pierwszych x wierszy. Gdzie x to liczba wierszy w tabeli linków. Jeżeli natomiast w wizualizacji chcemy filtrować dane po dacie, wówczas należy przypisać do wszystkich danych ID linku.

Po zaimportowaniu tabeli linków do modelu, pozostaje kilka kwestii do konfiguracji w zależności od tego czy dane rzeczywiste są zorientowane kolumnowo czy wierszowo oraz od tego jakie typu połączenie z danymi jest zastosowane w modelu (dane są zaimportowane na dysk bądź jest to połączenie live z danymi).

Łącza są zależne od kategorii dlatego teraz kilka słów na ich temat.

Dodawanie kategorii do danych rzeczywistych

To zwykłe dodawanie kolejnego wymiaru do danych, np. mając podane nazwy produktów, chcemy je przypisać do jakiejś grupy np. artykułów biurowych,w takim przypadku dodajemy kategorię do danych.

Tworzenie kategorii wygląda podobnie do tworzenia hiperłączy. Należy stworzyć tabelę słownikową z nazwami kategorii jakie chcemy wykorzystać w danych  z unikalną wartością ID w kolumnie. Dane rzeczywiste należy wówczas przypisać do kategorii utworzonych w tabeli z kategoriami.

Następnie w polu Category umieścić nazwę miary, w to samo pole następnie kolumnę z kategoriami zaraz po nazwach miar. Istnieje możliwość umieszczenia kolejnej kategorii w polu Category, zaraz po wcześniej dodanej.

Jeżeli w polu Category dodanych jest kilka kategorii wówczas na początku należy dodać dane na poziomie liścia, następnie na poziomie gałęzi a na końcu najszerszą kategorię poziomu nadrzędnego , tłumacząc zwięźle od szczegółu do ogółu.

Pobierz plik

Pobierz plik Power KPI Matrix i sprawdź działanie tej wizualizacji.

Tworzenie wizualizacji Power KPI w Power BI

Power KPI pozwala na konstrukcję wieloliniowych wykresów z szerokim wachlarzem opcji, które mogą być konfigurowane w różny sposób. Prezentuje tytuł oraz podtytuł prezentacji, ostatnią datę oraz poziom KPI (wraz z wartością, odchyleniem oraz przypisanym do niego symbolem).

Typowa budowa wykresu dla KPI to dane źródłowe zawierające miarę z aktualnymi wartościami dla KPI oraz drugą miarę z wartościami, które będą dla pierwszej porównaniem, co umożliwi utworzenie ikony sygnalizacji statusu (KPI Indicator).

Kolejne półki dla danych tej wizualizacji stanowią pola niezbędne do jej zastosowania. Pierwsza półka (wymagana), umieszczona w obszarze wartości, traktowana jest jako wartość aktualna, druga miara (opcjonalna) umieszczona w obszarze wartości traktowana jest jako główna oś porównań dla wartości KPI. Niezbędne jest również umieszczenie kategorii, które pozwolą na stworzenie osi x, zwykle są to data lub czas, nazywane później jako wartość daty KPI. Można jednak użyć w ich zastępstwie daty jako tekstu lub jakiejś kategorii.

Na samej wizualizacji wyświetlana jest po lewej stronie ostatnia data (KPI Date Value), dla której prezentowana jest wartość na wykresie. Po umieszczeniu danych aktualnych również dla tej daty, pojawia się suma wartości aktualnych – na poniższym wykresie po środku (KPI Actual Value).

Domyślnie procentowa różnica (pomiędzy danymi rzeczywistymi a np. budżetem), kalkulowana jest automatycznie pomiędzy dwoma seriami, a następnie prezentowana na wykresie jako KPI Indicator Value (etykieta pierwsza od prawej strony). Oczywiście nie musi być ona zawsze widoczna, można ją ukryć lub w tym miejscu wykorzystać inna miarę. Wówczas wystarczy w obszarze KPI Indicator Value umieścić pole, z którego wartość ma być prezentowana na wykresie.

Umieszczając kolejne pole w obszarze Values, automatycznie wygenerujemy kolejną wartość KPI (Second KPI Indicator Value), która może być (podobnie jak w przypadku KPI Indicator Value) wyliczana automatycznie na podstawie porównania pól z obszaru Values lub może być to pole wybrane przez nas. Etykieta na wykresie pojawi się pomiędzy aktualną wartością (KPI Actual Value) a pierwszym KPI (KPI Indicator Value).

Należy pamiętać, że pokazane wartości na wykresie to wartości dla ostatniego punktu danych wykresu. W poniższym przypadku są to wartości dla daty 16-6-2017. By zobaczyć wartości dla innych dat, wystarczy wybrać punkt na wykresie, a kolejne wartości KPI oraz pozostałe miary pojawią się w etykietce.

KPI Idicator Index jest to wybór grafiki, która może ale nie musi, pojawić się przy określonym poziomie KPI.

Jak stworzyć poziomy dla KPI?

Wizualizacja Power KPI nie pozwala na wyklikanie przedziałów/progów wykonania KPIów np. nie pokaże nam czerwonego wykrzyknika, gdy miara będzie odchylała się od zamierzonej o 5% i więcej. Potrzebujemy zatem stworzyć dodatkową miarę, która będzie zwracała wynik w liczbach całkowitych od 1 do 5, które oznaczają w tej wizualizacji kolejne statusy. Miarę umieszczamy na półce KPI Symol Index, co umożliwi opisanie jej symbolom wybranym w części Format dla KPI Indicator (kolor i kształt). Jak widać w Polu format pojawiają się KPI od 1 do 5 – tyle dokładnie różnych poziomów możemy opisać przy pomocy kształtów i kolorów.

Jakie opcje edycji posiada Power KPI?

Opcje formatowania wykresu Power KPI są naprawdę  bogate. Podlegające konfiguracji elementy KPI to:

• Symbole KPI – koło, trójkąt, kwadrat, diament, flaga, wykrzyknik, znacznik wyboru, strzałki, dłoń, koło, koło jako znacznik wyboru, gwiazda, połączone z gamą kolorystyczną.
• Bogate opcje formatowania – alternatywne tytuły, etykiety, podpowiedzi, czcionki, kolory, kolory tła.
• Opcje układu – włącz/wyłącz wszystkie wartości na karcie, wybierz jeden z układów.
• Liczne opcje wykresów – dostępne są niemal wszystkie funkcjonalności wykresów jak w Power BI, m.in. formaty liczb, ustawienia osi X oraz Y, etykiety i linie odniesienia, style linii, legenda i lokalizacja wykresu, podpowiedzi uruchamiające się po najechaniu.
• Skalowanie automatyczne – zaprojektuj większy kafelek w swoim raporcie z większymi szczegółami, a po przepięciu go do panelu kontrolnego Power BI możesz zmienić rozmiar na mniejsze wersje kafelka, bez utraty szczegółów i bez potrzeby tworzenia osobnych kafelków raportu w tym celu.

Poniżej pełna lista elementów, które w Power KPI moją podlegać zmianom – cała sekcja Format.

Skąd pobrać niestandardowy wykres ChartAccent do Power BI?

Narzędzie jest dostępne bezpłatnie w sklepie Microsoft, a my potrzebujemy je dodać jako niestandardowy element wizualny.

Jakie funkcjonalności ma wykres ChartAccent w Power BI?

Dla przykładu użycia ChartAccent zostaną użyte dane dotyczące sprzedaży w poszczególnych miesiącach roku oraz w poszczególnych Segmentach klienta. Dane wczytujemy do Power BI – zaznaczamy je wszystkie, a następnie wybieramy z poniższego panelu nowy typ wizualizacji odpowiadający ChartAccent.

Domyślnie pojawi się wykres liniowy jak poniżej.

Od razu zwraca uwagę inne podświetlanie danych na wykresie – jest możliwe poprzez najechanie kursorem zaznaczenie punktu, zakresu danych. Zaznaczenia są możliwe w pionie…

…i w poziomie. Po lewej stronie pojawił się też edytor, w którym możemy sterować zaznaczeniami oraz przypisami.

Narzędzie umożliwia zaznaczanie zakresów – wystarczy najechać kursorem i kliknąć w miejscu, w którym ma się pojawić granica zakresu, przytrzymać lewym przyciskiem myszy, a następnie kliknąć skrajną granicę. Zakresem granic możemy sterować ręcznie lub poprzez edytor z prawej strony. Możemy dodać nazwę zakresu, zmienić atrybuty czcionki, jej położenie.

Edytor umożliwia zmianę koloru zaznaczeń, które wykonamy na osi.

ChartAccent umożliwia również zaznaczenie poszczególnych punktów danych, które możemy dowolnie modyfikować dzięki edytorowi.

Wykres umożliwia również wykorzystywanie kształtów niestandardowych podłączonych do konkretnych punktów danych – dostępna jest linia prosta, strzałka, elipsa, prostokąt. Niestety nie da się ich podłączyć do konkretnych punktów danych, tak jak działa to dla pozostałych etykiet.

ChartAccent pozwala na zaznaczenie zakresu pomiędzy datami, a edytor umożliwia jego dowolną edycję.

Dostępna jest także opcja zaznaczenia serii danych poprzez kliknięcie na odpowiednią nazwę na legendzie. Dodawane etykiety mogą mieć najróżniejsze rozmieszczenie – edytor podpowiada, jakie rozmieszczenie będzie najbardziej odpowiednie.

Zalety i wady wizualizacji ChartAccent dla Power BI

Zalety

• Duże możliwości graficzne
• Sterowanie pojedynczymi punktami
• Intuicyjna obsługa, przyciski Cofnij i Ponów

Wady

• Mało półek na wykresie
• Brak wsparcia hierarchii i interakcji
• Brak możliwości wyłączenia okna edycji w Power BI (znika po opublikowaniu)
• Opublikowany wykres jest zwykłym obrazem

Pobierz plik Power BI z wizualizacją ChartAccent

Tu możesz pobrać plik Power Bi z dodatkowymi etykietami utworzonymi z wizualizacją ChartAccent.

Miniwykres liniowy z wieloma opcjami

Wykres liniowy jest pierwszym i najprostszym wykresem, który można narysować za pomocą SfE®. Tylko skoro wykres taki jest też dostępny jako wbudowany miniwykres w Excelu 2010 i nowszych, po co korzystać z dodatku SfE®, aby go narysować? Głównie ze względu na dostępność wielu dodatkowych opcji formatowania, których nie zapewnia korzystanie z samego wykresu Excelowego. Co więcej, w SfE® możemy dodać drugą, dodatkową serię danych, a także linię odniesienia.

Zacznijmy jednak od początku. Załóżmy, że chcemy narysować wykres pokazujący sprzedaż w pierwszym półroczu przez dwa regiony naszej firmy. Gromadzimy potrzebne dane w prostej tabeli:

Następnie przechodzimy do wstążki SfE® i wybieramy typ wykresu, w tym przypadku Line:

Pojawia się okno dialogowe, w którym określamy wszystkie parametry wykresu. Przypomina ono nieco okno excelowych funkcji i działa na podobnej zasadzie:

W pierwszych dwóch polach (Points1 i Points2) wpisujemy adresy serii danych, czyli w naszym wypadku odpowiednio zakresy C3:H3 i C4:H4, co daje nam następujący wynik:

Zauważcie, co pojawia się w pasku formuły (1) – przypomina to formuły funkcji excelowych i działa na takiej samej zasadzie – można edytować argumenty z poziomu paska. Jeśli natomiast chcemy znowu otworzyć okno dialogowe, aby wprowadzić kolejne parametry wykresu, wystarczy kliknąć na przycisk „Wstaw funkcję” (zaznaczony na powyższym rysunku cyfrą 2). Zwróćcie też uwagę, co pojawia się w polu nazwy (3) – każdy wykres narysowany za pomocą SfE® automatycznie zostanie nazwany w ten sposób, czyli frazą „Sprk” oraz oznaczeniem adresu komórki, w której się znajduje (w tym przypadku R6C9, czyli row 6, column 9, co odsyła nas do komórki I6).

Uwaga: przykładowy wykres, na którym pracujemy w niniejszym artykule, celowo został umieszczony w znacznie powiększonej komórce tak, aby lepiej były widoczne wszystkie możliwe opcje jego modyfikacji. W docelowych dashboardach i raportach zachęcamy oczywiście do stosowania miniwykresów w takim rozmiarze, jaki będzie najbardziej użyteczny i przejrzysty. Celowo też prezentujemy tutaj wszystkie możliwe modyfikacje wykresu, tak, aby w pełni zaprezentować możliwości SfE®. Dobór docelowych elementów wykresu zależy oczywiście od tego, co dany wykres ma przedstawiać, zgodnie ze współczynnikiem dane/atrament.

Pole Points1 jest jedynym wymaganym polem, które należy uzupełnić, aby SfE® narysował nam wykres. Wszystkie pozostałe pola są opcjonalne. Przyjrzyjmy się teraz argumentom, które pomogą nam sformatować wykres.

Jak sformatować wykres liniowy?

Kolejnymi polami, które możemy edytować w oknie dialogowym wykresu, są pola Mini i Maxi. Służą one do określenia minimalnej i maksymalnej wartości, które ma pokazywać nasz wykres, czyli odpowiadają zakresowi ukrytej osi. Co ciekawe, nie da się za pomocą tych argumentów przyciąć wykresu w ten sposób, żeby pokazywał zakres mniejszy, niż podane przez nas liczby. Można tylko rozszerzyć perspektywę:

Jeśli pola Mini i Maxi zostaną pozostawione puste, wykres automatycznie dopasuje się do zakresu pokazywanych liczb.

Do naszego wykresu możemy też dodać linię odniesienia, wpisując w pole Hline odpowiednią wartość. Załóżmy, że chcemy, aby ta linia pokazywała średnią wartość sprzedaży. Wystarczy odniesienie do adresu komórki, która nam tę średnią wyliczy:

Na wykresie pojawiła się czerwona linia, która odpowiada policzonej w komórce C5 średniej. Zwróćcie uwagę, w jaki sposób zmienia się formuła – kolejne argumenty są oddzielone średnikami. Średniki wyznaczają też puste miejsca pozostawione w polach Mini i Maxi.

Kolejna opcja formatowania wykresu to określenie „normality zone”, czyli zakresu, który chcemy wyróżnić innym tłem. Robimy to za pomocą pól MinZone i MaxZone w oknie dialogowym (bądź edytując formułę wykresu w pasku formuły, pamiętając o średnikach). W naszym przykładzie załóżmy, że chcemy wykorzystać tę opcję do podkreślenia średniej. Określmy więc „normality zone” jako zakres od średnia-1 do średnia+1, znów wykorzystując odwołanie do konkretnych komórek. Wykres wygląda teraz tak:

Do wykresu możemy również dodać znaczniki (podobną funkcję oferuje wbudowany excelowy sparkline). Aby to zrobić, w oknie dialogowym edytujemy pole Tags, wpisując tam liczbę od 1 do 9, oznaczającą wariant, którego chcemy użyć. Twórca przewidział następujące warianty:
1 – oznaczenie maksymalnego i minimalnego punktu wykresu
2 – oznaczenie pierwszego i ostatniego punktu wykresu
3 – wariant 1 i 2 jednocześnie
4 – oznaczenie wszystkich punktów jednym kolorem
5 – oznaczenie wszystkich punktów, z czego ostatni i pierwszy są w innym kolorze
6 – oznaczenie wszystkich punktów, z wyróżnieniem minimalnego i maksymalnego punktu
7 – same punkty, bez linii
8 – oznaczenie tylko ostatnich punktów
9 – oznaczenie tylko pierwszych punktów

W następnym kroku możemy określić kolory linii na naszym wykresie, jeśli chcemy, aby były one inne, niż domyślny granatowy i czarny. Aby to zrobić, musimy zerknąć do pliku z kodami kolorów, dostępnego na stronie projektu i pod adresem http://garr.dl.sourceforge.net/sourceforge/sparklinesforxl/color_codes.pdf. Na sześciu stronach mamy tam podane przeróżne kolory, wraz z kodami, które wystarczy skopiować do odpowiedniego pola (ColorLine1 i ColorLine2) w oknie dialogowym wykresu:

Formuła poszerza nam się o kolejne argumenty, a wykres zmienia kolory.

Kolejny argument pozwala na określenie, jak ma się zachować wykres, jeśli nasze dane nie są ciągłe i występują między nimi puste miejsca. Tutaj twórca przewidział 3 warianty:
0 – nie łącz punktów i zostaw puste miejsce;
1 – połącz punkty linią ciągłą;
2 – połącz punkty linią przerywaną.

Następne dwa pola w oknie dialogowym wykresu pozwalają nam określić kolor punktów maksymalnych i minimalnych na wykresie, jeśli chcemy aby były inne, niż domyślne (niebieski i czerwony). Postępujemy tutaj analogicznie, jak przy określaniu koloru linii, czyli wybieramy kolor z tabeli kodów.

Kolejna grupa argumentów dotyczy zaznaczania na wykresie interwałów czasowych za pomocą szarych pól. Załóżmy, że na naszym wykresie chcemy odróżnić od siebie poszczególne miesiące. W tym celu w trzy kolejne pola musimy wpisać odpowiednie wartości. I tak, w pole ShadedStart wpisujemy liczbę, która określa ilość punktów danych przed szarym polem (w naszym przypadku 0, jeśli chcemy, aby już pierwszy miesiąc był szary); w pole ShadedWidth wpisujemy liczbę, która określa szerokość szarego pola w ilości punktów danych (w naszym przypadku 1, bo chcemy, aby szare pole obejmowało 1 miesiąc); a w pole TransparentWidth wpisujemy liczbę, która określa szerokość pomiędzy szarymi polami, również wyrażoną w ilości punktów danych (czyli w naszym przypadku również 1). Wykres wygląda teraz następująco:

SfE® pozwala także na wstawienie w dowolnym miejscu pionowej linii, którą możemy wyróżnić jakiś punkt na wykresie. W tym celu w pole MarkPosition wpisujemy liczbę, która określi pozycję naszej linii w poziomie (jeśli w przykładzie chcielibyśmy zaznaczyć np. luty, wtedy byłaby to liczba 2).

Kolejną opcją dostępną dla wykresu liniowego w SfE® jest lustrzane odbicie. Jeśli chcemy, żeby wykres wyświetlał dane w odwrotnej kolejności, w pole MirrorDisplay wpisujemy 1.

Następne cztery pola pozwalają na umieszczenie na wykresie etykiety. Biorąc pod uwagę pierwotne założenia sparklines, które mówią o jego miniaturowej wielkości, umieszczanie etykiety wydaje się zadaniem dość karkołomnym, jednak przyjrzyjmy się i tej opcji, skoro taką możliwość daje nam SfE®.

W polu TxtLabel umieszczamy tekst naszej etykiety (może to być również odniesienie do komórki z tekstem), następnie w polu PlaceLabel określamy pozycję etykiety na wykresie. Mamy do wyboru dziewięć możliwości:
TR (top right) – na górze po prawej
TC (top center) – na górze po środku
TL (top left) – na górze po lewej
CR (center right) – na środku po prawej
CC (center center) – na środku
CL (center left) – na środku po lewej
BR (bottom right) – na dole po prawej
BC (bottom center) – na dole po środku
BL (bottom left) – na dole po lewej

Oprócz tego, możemy jeszcze określić, jakiego rozmiaru ma być czcionka etykiety (wpisujemy odpowiednią cyfrę odpowiadającą rozmiarowi w pole SizeLabel) oraz to, w jakim czcionka ma być kolorze (tu znowu używamy tabeli kolorów, wpisując odpowiedni kod w pole ColorLabel).

Ostatnie dwa pola w oknie dialogowym dają nam możliwość określenia grubości linii naszego wykresu. W polu LinesWeight określamy za pomocą liczby grubość głównych linii, a w polu HLineWeight grubość linii odniesienia. W obu przypadkach możemy użyć miejsc po przecinku, aby bardziej precyzyjnie wskazać ten parametr.

Tym sposobem przeszliśmy przez wszystkie możliwości, jakie oferuje SfE® w zakresie modyfikacji wykresu liniowego – wykresu przebiegu w czasie. W kolejnym odcinku tego cyklu przyjrzymy się wykresowi pociskowemu.

Plik do pobrania

Tu możesz pobrać wykres liniowy utworzony z dodatkiem Sparklines for Excel.

Wykres liniowy należy do zestawu czterech naprawdę skutecznych wykresów. Pomimo jego licznych zalet, i ten wykres tego typu może być bezużyteczny, lub – co więcej – wprowadzający w błąd. Do najpoważniejszych (i jednocześnie najczęściej popełnianych) błędów popełnianych przez użytkowników możemy zaliczyć sugerowanie związku między danymi w miejscach gdzie takowy nie występuje (zasada 5 w tym artykule).

Przykład? Jeżeli stworzymy tabelę pokazującą liczbę klientów wedle rejonów w których występują, a następnie na ich podstawie nakażemy programowi utworzyć wykres liniowy, to wykres taki, zgodnie z naszym życzeniem, powstanie:

Jest on co prawda bez sensu, ale co pan (użytkownik) każe – sługa (program) robi. Mimo iż pomiędzy takim południem kraju a jego północą nie istnieje żaden związek, to punkty określające liczebność klientów w poszczególnych rejonach są ze sobą połączone.

PowerView umożliwia tworzenie wykresów liniowych w których na osi znajdują się ciągi tekstowe, ponieważ czasami przy pomocy takich właśnie ciągów oznaczane są jednostki interwałowe (np. pierwszy kwartał, drugi kwartał itp.) . Program nie zastąpi nam myślenia. Przynajmniej nie ten.

Tworzenie

Tworzenie wykresu liniowego jest bardzo proste – najpierw należy utworzyć tabelę z interesującymi nas danymi, a następnie (mając ją zaznaczoną) kliknąć Projekt -> przełączanie wizualizacji -> Inny wykres -> wykres liniowy.

Może się zdarzyć, iż mamy zbyt wiele wartości na osi – w takich przypadkach program wybierze tylko niektóre wartości i będzie wyświetlał reprezentatywną próbkę, o czym poinformuje nas oknem wyskakującym w górnej części wykresu:

Zbytnie zagęszczenie wartości na osi zazwyczaj znacznie ogranicza wartości poznawcze wykresu. W takich przypadkach zaleca się zmniejszenie ilości wartości na osi – w przypadku dat jest to stosunkowo proste, wystarczy je zagregować do miesięcy, kwartałów lub lat przy pomocy funkcji analizy czasowej. Agregując daty na osi pionowej, zmienimy także liczby widoczne na osi pionowej – wykres będzie przedstawiał sumę cen sprzedanych urządzeń w jednym kwartale, a nie w jednym dniu. Zmodyfikowanie powyższego wykresu w ten sposób spowoduje wzrost jego przejrzystości:

Hierarchia

Na wykresie liniowym możemy wykorzystać także hierarchiczność danych – na przykład okresów, w których jest rozpatrywana sprzedaż produktów. Pierwszym stopniem takiej hierarchii może być np. kwartał, następnym – miesiąc, a ostatnim – pojedynczy dzień.

Aby wykorzystać taką konstrukcję, najpierw należy skonstruować odpowiedni wykres – na pierwszy rzut oka nie będzie on się różnił od zwykłego wykresu pokazującego sumę cen sprzedanych produktów w kwartale. Różnicą będzie więcej kolumn umieszczonych w oknie OŚ:

Po kliknięciu dwukrotnie w wybrany fragment linii w wykresie przedstawiającym zjawisko w skali kwartału przejdziemy do następnego poziomu – miesiąca. Kolejne dwukrotnie kliknięcie przeniesie nas do sumy ceny sprzedanych produktów w skali dnia. Powrót do poprzedniego poziomu odbywa się przy pomocy przycisku Uogólnij, przypominającego ikonę W górę znanego ze starych wersji systemu Windows:

Suwak

Warto zwrócić uwagę na suwak znajdujący się pod wykresem a nad etykietami osi poziomej. Pełni on funkcję swoistego filtru – na jego podstawie możemy ograniczyć wyświetlany odcinek czasu do krótszego, pożądanego przez nas. Jest to funkcja szczególnie przydatna w przypadkach dużego zagęszczenia wartości na osi poziomej.

Typ osi

Możemy zmienić sposób wyświetlania danych na osi poziomej, o ile nie stworzyliśmy jeszcze hierarchii (jej obecność uniemożliwia zmianę typu osi). W tym celu należy kliknąć UKŁAD -> TYP ->KATEGORIE:

Domyślnie jest ustawiona opcja Automatycznie, która dobiera sposób wyświetlania osi – zazwyczaj w sposób ciągły. Zmiana sposobu wyświetlania danych na Kategorie spowoduje:

• Wyświetlanie pełnych dat
• Brak suwaka przy osi poziomej

Położenie etykiet osi poziomej zależy od wielkości wykresu. Może być pionowe, ukośne lub też poziome, o ile będzie wystarczająca ilość miejsca.

Wykres z dwiema osiami Y

Zdarzają się sytuacje, w których można – a wręcz pożądanym jest – użyć wykresu z dwiema osiami Y. Jest to stosunkowo łatwe do osiągniecia w programie Excel i zostało opisane w tym artykule.

Opcji takiej nie ma jednak w programie PowerView. Wskutek tego próby pokazania dwóch linii opisujących zjawiska o znacznie odbiegających od siebie rzędach wielkości kończą się marnie – jedna z linii jest płaska, mimo iż zjawisko znacznie zmienia się w czasie. Skala osi jest zbyt mała, aby zmiany były widoczne.

Jedynym sensownym rozwiązaniem tej kwestii jest utworzenie dwóch wykresów, jednego pod drugim, korzystając z tego samego odniesienia czasowego.

Teraz dostrzegamy, iż kształt linii pokrywa się – stąd oczywisty wniosek, iż wpływy ze sprzedaży (pierwszy wykres) pokrywa się z ilością sprzedanych produktów (drugi wykres).

Ułożenie wykresów w tej, umożliwiające efektywne porównanie konfiguracji tworzy swojego rodzaju wykres panelowy.

Plik z przykładowymi danymi

Zapoznać się z powyższymi funkcjami w praktyce można w tym pliku z przykładowymi danymi. Zawiera on tabelę na podstawie których były tworzone wykresy na powyższych zdjęciach – można przy jego pomocy poćwiczyć więc tworzenie wykresu, wykorzystanie hierarchii, zastosowanie suwaka czy też zmienianie typu osi.

Czy sądzicie że opcje dotyczące tego rodzaju wykresu są w PowerView wystarczające? Podzielcie się swoją opinią w komentarzach!